Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Συζήτηση με τον witcher Geralt. Ένα. Πεπρωμένο.



  • Γκέραλτ, σκεφτόμουν.
  • Α-χά;
  • Να, το ότι είσαι ο ορισμός του “ας πούμε”.
  • ...
  • Να, είσαι “ας πούμε” από τη Ρίβια, “ας πούμε” κυνηγός τεράτων, “ας πούμε” πατέρας...
  • Και πού θες να καταλήξεις;
  • Πουθενά. Απλώς μετράω.
  • Τι;
  • Αναποφασιστικότητες.
  • Αυτό δεν είναι που με κάνει... “ας πούμε” άνθρωπο;
  • Όχι, φίλε μου. “Ας πούμε” άνθρωπο σε έκαναν οι μάγοι του Κάερ Μόρχεν. Αυτό σε κάνει κάτι άλλο, που ποτέ δεν παραδέχτηκες.
  • Όχι πάλι...
  • Ναι, πάλι.
  • Γιατί όλοι σκαλώνετε μ' αυτό το θέμα;
  • Άσε με να τελειώσω: σε κάνει πλάσμα του...
  • Πεπρωμένου, ναι, ξέρω.
  • Και δεν συμφωνείς;
  • Άννα, ξέρεις κάτι; Ακούγεσαι όλο και πιο πολύ σαν το Γιάσκιερ. Πες ό,τι θες να πεις κι άσε τα κόλπα.
  • Μη θυμώνεις. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ένας κυνηγός τεράτων που δεν σκοτώνει τέρατα,
  • Σκοτώνω τέρατα.
  • Μη με διακόπτεις. Ξέρεις καλά ότι διαλέγεις, πάντα διάλεγες. Ένας μεταλλαγμένος κυνηγός τεράτων, λοιπόν,
  • Βέβαια, ξέχασες το “μεταλλαγμένος”.
  • Που δεν σκοτώνει τέρατα, ένας υπερασπιστής των ανθρώπων,
  • Που σκοτώνει ανθρώπους...
  • Γκέραλτ, μην παιδιαρίζεις.
  • Τη Νέννεκε μου θυμίζεις.
  • Και μη μιμείσαι τον καλύτερό σου φίλο. Ένας, όπως έλεγα, υπερασπιστής των ανθρώπων που, ναι, σκοτώνει ανθρώπους, ένας “ουδέτερος” που δίνει τη ζωή του για τη μια πλευρά, ένας στείρος που αποκτά το “παιδί του πεπρωμένου” του...
  • Κατάληξε κάπου, σε εκλιπαρώ.
  • Όλα αυτά, δεν σε κάνουν να αναρωτηθείς τι σκατά είναι η ελεύθερη βούληση και τι το πεπρωμένο και γιατί στα κομμάτια προσπαθούμε να πιστέψουμε οι μισοί στο ένα και οι μισοί στο άλλο;
  • Αυτό ήταν όλο;
  • Πώς, δεν σου γεμίζει το μάτι; Έχεις μια απάντηση για καθένα από αυτά τα ερωτήματα, εξυπνάκια;
  • Έχω. Και είναι απλή: μαλακίες. “Τι είναι η ελεύθερη βούληση;” Μαλακίες. “Τι είναι το πεπρωμένο;” Μαλακίες. “Γιατί σκοτωνόμαστε να αποδείξουμε την ύπαρξη του ενός ή του άλλου;” Γιατί πιστεύουμε στις μαλακίες που μας έχουν ταΐσει χρόνια και χρόνια οι θρησκείες και οι βαρεμένοι άεργοι. Θες και πιο αναλυτικά; Ορίστε: Είμαστε κρέας. Όταν θα ψοφήσουμε, θα γίνουμε σάπιο κρέας, εκτός και αν μας φάει κάποιο άλλο κρέας και προσθέσει στη μάζα του. Τότε θα γίνουμε χωνεμένο κρέας. Δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση γιατί, τότε, να είσαι σίγουρη ότι κάποιοι θα διάλεγαν να μη γίνουν ούτε σάπιο, ούτε χωνεμένο κρέας, αλλά να μείνουν φρέσκοι και ροδαλοί μέχρι να σβήσουν όλα τα φώτα του κόσμου.
  • Αυτή είναι η απόδειξή σου ότι δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση;
  • Φυσικά. Από την άλλη, ούτε το πεπρωμένο μπορεί να υπάρχει, ή, πιο σωστά, δεν έχει κανένα νόημα σαν ιδέα, γιατί πολύ απλά το μέλλον είναι το ίδιο για όλους μας. Μάντεψε.
  • Κρέας.
  • Ναι.
  • Πολύ χασάπικη η κοσμοθεωρία σου.
  • Αυτήν έχω. Στο κάτω-κάτω, είμαι ένας ας πούμε κυνηγός τεράτων. Τι περίμενες;

Κάποιοι από τους καλεσμένους του blog


Ο Γκέραλτ και η Τσίρι, το "παιδί του πεπρωμένου" του. Από τη σειρά βιβλίων The Witcher, του Andrzej Sapkowski. (Η φωτό είναι από το video game The Witcher 3: Wild Hunt της εταιρείας CDProjectRed).



Ο Έλρικ του Μελνιμπονέ, (συγγραφέας Michael Moorcock), με το καταραμένο σπαθί του, την Καταιγίδα (Stormbringer).


Ο Χανς Σνηρ. Ο κλόουν.  Με την κιθάρα του. (Στη φωτό, ο ηθοποιός που τον υποδήθηκε στην ταινία του 1976, Helmut Griem.)



Ο Άντον και η Όλγα, από τη σειρά βιβλίων Night Watch του Sergei Lukyanenko. (Στη φωτό από την ταινία Night Watch, ο Konstantin Khabensky και όχι η Galina Tyunina.)



Ο Γιάσκιερ (ή Νταντελάιον, κυκλοφορεί με πολλά ονόματα), ο βάρδος. Ο κολλητός του Γκέραλτ.
(Σκηνή από το video game The Witcher της εταιρείας CDProjectRed.)



Ο Χάρρυ Ντρέσντεν (σε εξώφυλλο βιβλίου). Από την ομώνυμη σειρά βιβλίων του Jim Butcher.



Η Γιέννεφερ ντε Βένγκερμπεργκ. Η μία και παντοτινή αγάπη του Γκέραλτ. (Σε εξώφυλλο των ισπανικών εκδόσεων των βιβλίων.)