Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Διαταραχές...





 

Anna: Ελπίζω να μη χρειαστεί να το ξανακάνουμε αυτό.
Yennefer: Δεν θα χρειαστεί. Έτσι κι αλλιώς, τα αποτελέσματα δεν δείχνουν ότι ευθύνεσαι εσύ για αυτή την ανωμαλία.
Anna: Και ποιος μπορεί να ευθύνεται; Ποιος μου το έκανε αυτό και γιατί;
Yennefer: Δεν έχω ιδέα. Δεν μπορώ να φανταστώ τον λόγο που κάποιος θέλησε να μπεις σε μια διάσταση που θα σε σκότωνε.
Jaskier: Να τον ξυπνούσαμε;
Yen: Μμμ; Α. Κοιμήθηκε; Γκέραλτ;
Geralt: Μμμ...
An: Αφήστε τον, δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς, όλοι χρειαζόμαστε ξεκούραση.
Jaskier: Αυτό ξαναπέσ-
Yen: Τσίρι!
Geralt: Τσίρι; Πού... πότε;
Jask: Όταν εμφανίζεσαι έτσι, μου κόβεις τη χολή. Μα, γιατί είσαι έτσι; Κάθισε...
Ciri: Πήγα στην Καταχνιά.
Yen: Τι έκανες, λέει;
Ciri: Τρομερό μέρος... Άννα, πώς βγήκες ζωντανή από 'κει;
An: Είχα μεγάλη τύχη, το ξέρω. Στο τσακ με έσωσε ο Άντον. Νομίζω ότι με κάποιο τρόπο το διαισθάνθηκε ότι κάτι συνέβαινε, δεν ξέρω πώς, και ήρθε και με βρήκε.
Ciri: Όλα εκεί κάτω είναι θολά και σκοτεινά, όλα βρώμικα, αλλαγμένα. Ή ίσως όχι αλλαγμένα, είναι όπως είναι αλλά δεν το βλέπουμε εδώ. Δεν θέλω να το σκέφτομαι. Ο αέρας είναι πηχτός, δυσκολεύει την ανάσα, δυσκολεύει την κίνηση, η θέληση αδυνατίζει, η μνήμη θολώνει, σε κάθε επίπεδο όλο και πιο πολύ παλεύεις με ένα δίχτυ που μπλέκεται πάνω σου...
Geralt: Στάσου, σε πόσα επίπεδα, δηλαδή, κατέβηκες;
Ciri: Σε πέντε.
Yen: Τσίρι!
An: Νομίζω, αν θυμάμαι καλά αυτά που μου έχει πει ο Άντον, ότι στο πέμπτο δεν κατεβαίνει και πολύς κόσμος...
Jask: Η Τσίρι δεν ανήκει στον πολύ κόσμο, αλλά και πάλι...
Ciri: Μην με κοιτάτε έτσι, είμαι καλά. Έχω πάει κι έχω πάει σε μέρη δύσκολα, άσχημα, αλλά αυτό είναι δύσκολο να το περιγράψω. Το θέμα είναι, όμως, ότι δεν κατάφερα να βγάλω άκρη.
Geralt: Δηλαδή;
Ciri: Δεν βρήκα τίποτα σημάδια, κάτι σαν παγίδα. Οτιδήποτε που να δείχνει ότι η κατάβαση ενός θνητού εκεί ήταν σχέδιο ενός μαγικού πλάσματος.
Yen: Αν ήταν παγίδα, θα ήταν στον επάνω κόσμο.
Ciri: Το ξέρω, αλλά κάτι θα φαινόταν εκεί, και ίσως πιο εύκολα, γιατί ο χρόνος επιβραδύνεται και τα ίχνη που θα είχαν εξαφανιστεί πια από τον επάνω κόσμο, εκεί ίσως να ήταν ακόμη ορατά. Οι γραμμές κατάληξης μιας μαγικής παγίδας.
Jask: Αυτό σίγουρα θα το διαπίστωνε με ακρίβεια ένας μάγος.
Geralt: Με τίποτα!
Yen: Έχει δίκιο, Γκέραλτ. Ίσως αν κατέβαινα κι εγώ εκεί κάτω, να βοηθούσα περισσότερο, να έβρισκα κάτι που ξέφυγε της Τσίρι.
Geralt: Γιεν, όχι. Δεν θα αντέξεις. Η Τσίρι έχει την ικανότητα να ταξιδεύει στους κόσμους έμφυτη.
An: Δεν θα ήθελα να κινδυνέψει κάποιος για χάρη μου. Ευχαριστώ, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ.
Yen: Μην αυταπατάσαι, Άννα. Δεν θα το κάνω για 'σένα. Αυτό που έγινε είναι μια ανωμαλία και αν ξαναγίνει, θα θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο πέντε ανθρώπους, αλλά ολόκληρο τον κόσμο σου. Η περίπτωσή σου μάλλον είναι τυχαία, η πρώτη από πολλές που θα ακολουθήσουν. Και δεν θα μείνει μόνο στις εξαφανίσεις ανθρώπων. Πλάσματα παγιδευμένα στη λήθη της Καταχνιάς θα βρουν διέξοδο στην επιφάνεια. Πλάσματα που, από όσο μπορώ να φανταστώ, δεν έχουν δουλειά στην επιφάνεια.
Geralt: Έχεις δίκιο. Γιεν, σαν τη...
Yen: σύζευξη των διαστάσεων στον δικό μας κόσμο, ναι, Γκέραλτ. Είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα, και θα πρέπει να μιλήσουμε και με τον φίλο σου τον μάγο, Άννα.
An: Δεν είχα καταλάβει ότι είναι τόσο... Ναι, τον Άντον. Να καλέσω τον Άντον.
Jask: Για σταθείτε! Άννα, πότε είπες ότι το έπαθες αυτό;
Yen: Δεν νομίζω ότι η γνώμη σου...
Geralt: Γιεν, άσ' τον να μιλήσει.
An: Στις εικοσιεννιά.
Jask: Στις εικοσιεννέα Μαΐου;
An: Ναι, λίγο πριν το ξημέρωμα.
Geralt: Γιάσκερ, πού το πας;
Yen: Σςς, άσ' τον να μιλήσει.
Jask: Εκείνη την ημερομηνία δεν έγινε κάτι το ασύλληπτο; Δεν βούιξε ο μαγικός κόσμος;
Geralt: Από πότε παρακολουθείς τα γεγονότα και του μαγικού κόσμου;
Jask: Αυτό είναι ασήμαντο τώρα, αλλά μια που ρωτάς, αυτή τη φορά η μεγάλη μου αγάπη, η πολιτική, είναι μπλεγμένη με το εξωανθρώπινο και το μαγικό.
An: Τι έγινε, τέλος πάντων, εκείνη την ημερομηνία, εκτός από το... ασύλληπτο που εξετάζουμε τόσες ώρες;
Jask: Μα, πέθανε ένας, ως τότε, απέθαντος, ένα διάσημο βαμπίρ!
Geralt: Σωστά...
Yen: Σωστά...
Geralt: Ο...
Jask: Μην πείτε το όνομά του!
Yen: Ανόητες προκαταλήψεις, αλλά, τέλος πάντων, δεν χρειάζεται να το πούμε.
An: Δεν έχω ιδέα για ποιον μιλάτε. Βαμπίρ; Απέθαντος;
Yen: Μα, φυσικά, αυτό είναι! Γιάσκερ, ομολογώ ότι μερικές φορές δεν είσαι τελείως άχρηστος.
Jask: Με συγκινεί η καλοσύνη σου, Λαίδη μου.
Yen: Κόφ' το, γιατί μπορώ να σε στείλω πολύ μακριά, αν με τσαντίσεις. Λοιπόν, ναι, αυτό είναι. Άννα, αυτό που έζησες ήταν το αποτέλεσμα μιας δυνατής αναταραχής στα ενεργειακά πεδία των διαστάσεων.
Gelat: Φυσικά. Θα υπάρξουν κι άλλα κρούσματα, κι άλλες διαταραχές, πρέπει να έχουμε τον νου μας.
Yen: Πιο αδύναμες, όμως. Όσο περνάει ο καιρός, θα καταλαγιάζει.
An: Μα, δεν καταλαβαίνω, πείτε μου κι εμένα, εξηγήστε μου.
Jask: Μα, γλυκιά μας φίλη, μα, κοιτάξτε την, έχει κιόλας ξεχάσει.
Geralt: Τόσο το καλύτερο γι' αυτήν.
An: Αισθάνομαι σαν αντικείμενο μελέτης.
Jask: Ω, ησύχασε, δεν είναι τίποτα. Έτσι γίνεται όταν πεθαίνει ένα βαμπίρ χωρίς τη βοήθεια ενός βιέτζμιν, σαν τον φίλο μας εδώ.
Yen: Τσίρι; Τσίρι; Χμ, κοιμήθηκε.
An: Εγώ επιμένω ότι δεν κατάλαβα. Θα μου πείτε;
Geralt: Θα σου πούμε.


 

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Σύσκεψη. Ένα.


 


 
    Anna: Λαίδη Γιέννεφερ...
    Yennefer: Τα πράγματα είναι σοβαρά, Άννα, ας αφήσουμε τις τυπικότητες.
    An: Ευχαρίστως.
    Yen: Τώρα, θα χρειαστώ ένα αντικείμενο που αγαπάς, κάτι που σου έχει δώσει μεγάλη χαρά, που έχει μαζέψει ενέργεια από το σώμα και τη σκέψη σου.
    An: Ένα βιβλίο, κάνει;
    Yen: Αν είναι αγαπημένο σου, βέβαια.
    An: Τι άλλο;
    Yen: Μερικά πράγματα ακόμη: ένα άδειο δοχείο, γυάλινο προτιμότερα, μία τρίχα απ' τα μαλλιά σου και, μην το ξεχάσω, κάνε μου τη χάρη και φτύσε λίγο σάλιο σ' αυτό το πετσετάκι -Γιάσκερ, αν έχεις την καλοσύνη να μη ρουθουνίζεις με νόημα θα βοηθήσεις πολύ, ευχαριστώ.
    Jaskier: Μα, είναι τόσο κλασική σκηνή: “καλημέρα” “κόψε τις καλημέρες, έχουμε δουλειά! Φέρε αυτό, φέρε το άλλο...”
    Geralt: Γιάσκερ, πράγματι βιαζόμαστε. Η φίλη μας εδώ χρειάζεται τη βοήθεια και τη συμβουλή μας.
    Yen: Τελειώσατε; Ωραία, αν μου επιτρέπετε τώρα, θα ξεκινήσω τη διαδικασία. Μια διαδικασία που απαιτεί, πάνω απ' όλα, ησυχία. Καθίστε κάπου παράμερα, δεν μ' ενδιαφέρει πού, αρκεί να μην μπλέκεστε στα πόδια μου και, ει δυνατόν, να μη σας βλέπω.
    Jaskier: Φυσικά, Λαίδη Γιέννεφερ, Αλοίμονο...
    Yen: Άννα, από 'σένα θα χρειαστώ εμπιστοσύνη. Έχε το μυαλό σου ανοιχτό και ήρεμο, άφησέ με να μπω μέσα και να-
    An: Μέσα; Πώς μέσα; Τι μέσα, δηλαδή;
    Geralt: Γιεν, δείξε λίγη κατανόηση.
    Yen: Ωραία. Άννα, μας είπες ότι βρέθηκες κατά λάθος σε μία διάσταση όπου δεν θα μπορούσες κανονικά να μπεις. Λέγεται “Καταχνιά”, αν δεν κάνω λάθος;
    An: Ναι, ακριβώς.
    Yen: Μας είπες, επίσης, ότι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο και ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επαναληφθεί, πράγμα με το οποίο θα συμφωνήσω. Ο άλλος φίλος σου ο μάγος-
    An: Ο Άντον.
    Yen: Μη με διακόπτεις. Ο Άντον, λοιπόν, το ψάχνει με δικά του μέσα και σε συμβούλεψε να ζητήσεις βοήθεια κι από όσους ακόμα μπορείς. Ζήτησες βοήθεια από εμάς, τον Γκέραλτ κι εμένα -δεν καταλαβαίνω γιατί βρίσκεται ο βάρδος εδώ...
    Jaskier: Έι! Ο βάρδος βρίσκεται εδώ για λόγους συντροφικότητας και υποστήριξης.
    Yen: Βρίσκεσαι εδώ για να μαζέψεις υλικό για την επόμενη μπαλάντα σου, και σταμάτα!
    Geralt: Γιεν...
    Yen: Όχι τώρα, Γκέραλτ. Δεν θ' ασχοληθώ άλλο. Παρεμπιπτόντως, πού είναι η Τσίρι;
    Geralt:
    Yen: Την ειδοποιήσατε, έτσι δεν είναι; Καλά. Τώρα, Άννα, κάθισε σ' αυτή την καρέκλα και άφησέ με να διαβάσω τις αναμνήσεις σου. Μπορεί να βρω κάτι που νομίζεις ότι έχεις ξεχάσει και να το φέρω στην επιφάνεια. Είναι τεράστιας σημασίας αυτό, πίστεψέ με.
    An: Καταλαβαίνω. Φοβάμαι λίγο.
    Yen: Δεν πειράζει. Έτοιμη;
    An: Εεε...

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Συζήτηση με τον Φωτεινό μάγο Anton Gorodetsky. Τέσσερα. Ξενέρωμα.




  • Που λες, Άννα...
  • Μου-χου;
  • Το 'μαθες καλά το “άσπρο πάτο”.
  • Είχα καλό δάσκαλο.
  • Νιώθω άσχημα;
  • Δεν ξέρω, νιώσε όπως θες. Αλλά πες μου, σε παρακαλώ: δηλαδή έτσι κάνετε εσείς όταν μεθάτε;
  • Γιατί, εσείς στη χώρα σου τι κάνετε;
  • Τι λες;
  • Για το δάχτυλο στον λαιμό, λέω.
  • Μπιάχ, αυτό δεν το 'χω κάνει ποτέ στη ζωή μου!
  • Αλήθεια;
  • Ναι, αλήθεια, και δεν εννοούσα “εσείς οι Ρώσοι” αλλά “εσείς οι μάγοι”, τέλος πάντων.
  • Α.
  • Ου.
  • Ναι, κοίταξε, η μέθοδός μας βασίζεται στην ίδια αρχή...
  • “Ήπια μέχρι σκασμού και για να μη σκάσω το βγάζω”.
  • Ακριβώς. Μην κατσουφιάζεις. Είσαι καλύτερα τώρα, δεν είσαι;
  • Και τότε, ποιος ο λόγος να πίνει κανείς;
  • Να είναι μεθυσμένος μέχρι το μεθύσι να επιτελέσει τον σκοπό του.
  • Ποιον σκοπό;
  • Γιατί ήπιες σαν να μην υπάρχει αύριο;
  • Γιατί δεν άντεχα αυτό που συνέβαινε.
  • Ακριβώς. Δηλαδή, το μυαλό σου δεν άντεχε και είχε ανάγκη να θολώσει λίγο -ή πολύ.
  • Ναι, αλλά ξεμ- με ξεμέθυσες σχεδόν αμέσως.
  • Το παράκανες, και είχες αρχίσει να χαλιέσαι. Σε λίγο θα αρρώσταινες, και άμα σε άφηνα έτσι, θα ήσουν όλη τη μέρα άρρωστη.
  • Μα, και πάλι... χμ, δεν θέλω να το θυμάμαι.
  • Δεν υπάρχει ανώδυνος τρόπος να ξεμεθύσεις.
  • Αυτό είναι αλήθεια, γαμώτο. Ποτέ ξανά.
  • Αλλά, με τον δικό μου τρόπο κράτησε λίγο, είδες;
  • Μα τι ακριβώς έκανες;
  • Ε, αντί για δάχτυλο στον λαιμό, εμείς βάζουμε -ας πούμε- δάχτυλο κατευθείαν στο συκώτι.
  • Άντον;
  • Ναι.
  • Μην μου ξαναμιλήσεις για λίγο.
  • Μα, έχουμε να πούμε...
  • Ναι, ξέρω. Για το ατύχημα. Αλλά μείνε για λίγο ήσυχος, σε παρακαλώ. Άσε με, να, εδώ, να καθίσω λίγο μόνη μου.
  • Όπως νομίζεις...
  • Θέλω να αναλογιστώ τα προβλήματα της σημερινής κοινωνίας και ιδιαιτέρως των νέων, οι οποίοι, κάτω από την καθημερινή πίεση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και του οικογενειακού κύκλου, καλούνται να πάρουν αποφάσεις που θα καθορίσουν τη ζωή τους και γι' αυτό τον λόγο στηρίζονται συχνά σε εξωτερικά βοηθήματα, όπως ουσίες που υπόσχονται...
  • Κοινώς, θέλεις να ρίξεις έναν υπνάκο.
  • Άντε, γεια σου.

Συζήτηση με τον Φωτεινό μάγο Anton Gorodetsky. Τρία. Ατύχημα.



  • Άντον; Πού είμαστε;
  • Στην Καταχνιά.
  • Φοβάμαι.
  • Το ξέρω. Πιάσε το χέρι μου.
  • Τι κάνω;
  • Μείνε ήσυχη και ανάπνεε αργά. Είμαστε κοντά.
  • Πού;
  • Στην επόμενη έξοδο.
  • Γιατί...
  • Μη μιλάς, θα κουραστείς πιο γρήγορα.
  • ...έξοδο;
  • Χρειάζεσαι μία ασφαλή έξοδο, είσαι άνθρωπος. Να, εδώ είναι κιόλας. Μη φοβάσαι, πέρνα. Μαζί μου.

  • Άννα; Είσαι καλύτερα τώρα;
  • Ναι, νομίζω.
  • Έχεις πάλι χρώμα, άρα είσαι.
  • Μα, ήμασταν στ' αλήθεια στην Καταχνιά;
  • Ήθελα να σε ρωτήσω το ίδιο.
  • Δηλαδή;
  • Δηλαδή, ναι, ήμασταν, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς βρεθήκαμε εκεί. Για την ακρίβεια, πώς βρέθηκες εσύ εκεί.
  • Και πού θες να ξέρω εγώ;
  • Καταρχήν, ηρέμησε, κόντεψες να πεθάνεις εκεί κάτω.
  • ...
  • Νομίζω ότι τώρα μπορώ να σου πω την αλήθεια, ε; Ένας άνθρωπος, όπως σου έχω εξηγήσει, δεν μπορεί να μπαινοβγαίνει στην Καταχνιά.
  • Εγώ όμως πήγα.
  • Εσύ όμως πήγες.
  • Άντον, πώς έγινε αυτό;
  • Δώσε μου λίγο χρόνο να λιποθυμήσω κι εγώ με την ησυχία μου από την τρομάρα, και μετά αρχίνα τις ερωτήσεις, σε παρακαλώ!
  • Τρομάρα; Εσύ;
  • Ναι, γιατί, τι είμαι 'γω;
  • Συνηθισμένος σ' αυτά τα μέρη;
  • Συνηθισμένος ή όχι, βρέθηκα μαζί σου σ' αυτά τα μέρη και δεν ήξερα τι να σε κάνω!
  • Έλα, μη φωνάζεις, μια χαρά τα πήγες. Τι λέω; Σπουδαία τα πήγες! Μ' έπιασες απ' το χέρι, δεν μ' άφησες να πανικοβληθώ και βρήκες την ασφαλή έξοδο στο πι και φι.
  • Πρώτον, η ώρα που πέρασες στην Καταχνιά δεν ήταν “πι και φι”.
  • Μα...
  • Είκοσι δευτερόλεπτα! Απορώ που στέκεσαι εδώ, μπροστά μου, και μου μιλάς!
  • Ε, τέλος πάντων, σταμάτα να λες ότι δεν θα 'πρεπε να ήμουν ζωντανή!
  • Αλήθεια λέω.
  • Να που είμαι, όμως. Εντάξει; Μπήκα στην Καταχνιά, το ξεπερνάμε;
  • Πολύ εύκολο να το λες, για ρώτα κι εμένα...
  • Τι εννοείς;
  • Τώρα θα πρέπει να αποφασίσω τι θα σε κάνω.
  • Άντον, τι εννοείς;
  • Μην κάνεις έτσι. Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
  • Τι πιστεύεις ότι νομίζω;
  • Χμ... Κάτσε να φέρω ένα ποτό, γιατί το χρειαζόμαστε κι οι δύο. Για να συνεννοηθούμε.
  • Βότκα από τη Ρωσία; Φέρ' την εδώ.
  • Σιγά-σιγά, δεν είναι νερό...
  • Ξέρω, ναι. Μπάααχ!
  • Καίει, ε;
  • Ναι, χαχαχαχα... καίει... Ούουου... η βότκα καιαίει...
  • Κιόλας;
  • Τι -πφφχιιχιχ- κιόλας;
  • Τίποτα, δώσ' μου λίγη.
  • Χιχιχι...
  • Που έλεγα, Άννα, φίλη μου -ναι, κάτσε να πιω λίγο κι εγώ και θα σ' το ξαναδώσω- τώρα πρέπει να σκεφτώ σοβαρά τι γίνεται μ' εσένα.
  • Ααα...
  • Βλέπεις, η θέση μου είναι δύσκολη. Από τη μια, είσαι φίλη μου. Από την άλλη, είσαι άνθρωπος.
  • Ναι; Χιχι...
  • Ναι, σίγουρα, εκατό τοις εκατό -ορίστε, λύσσαξες, πιες. Και σαν άνθρωπος, μου έθεσες σήμερα δύο τεράστια ερωτήματα που, ακόμη και αν υποθέσουμε-
  • Υποθέζιουμε...
  • Ναι. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι θα ήθελα να κρύψω από τη Νυχτερινή Φρουρά το γεγονός αυτό, το ατύχημα, ας το πούμε έτσι γιατί κάπως πρέπει να το λέμε, δεν θα μπορούσα. Παρακολουθείς;
  • It 's a long way... to Tipperaryyy...
  • Δεν πειράζει, καλύτερα. Έλεγα, λοιπόν, ότι πρέπει να βρω απαντήσεις για τα δύο αυτά ερωτήματα. Πρώτον, πώς στα κομμάτια μπήκες στην Καταχνιά; Δεύτερον, τι θα κάνουμε -τι θα κάνω- γι' αυτό; Σίγουρα δεν μπορώ να αφήσω ένα ατύχημα σαν κι αυτό να επαναληφθεί, έχω την ευθύνη σου και όχι μόνο. Γιατί σίγουρα, την επόμενη φορά δεν θα βγεις από την Καταχνιά. Τώρα στάθηκες τυχερή, δεν φαντάζεσαι πόσο. Ακόμη και στο πρώτο επίπεδο, είναι...
  • Θανάστιμη. Γιαθρώπους;
  • Αυτό. Δώσε μου λίγη βό- καλά, πότε πρόλαβες και κατέβασες το μισό μπουκάλι; Οπότε, καταλήγω, το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να ξεκινήσω από το δεύτερο πρόβλημα: να σου σβήσω την ανάμνηση. Και μετά θα σκεφτώ με την ησυχία μου το πρώτο. Αλλά, υπάρχει και ένα τρίτο πρόβλημα.
  • Μμμ;
  • Ναι, ότι θα χρειαστώ λεπτομέρειες. Τι ένιωσες πριν μπεις, τι είδες, τι άκουσες και τι σκέφτηκες ακόμα. Με ποιον μίλησες.
  • Χα;
  • Κατ' επέκταση, Άννα, συγγνώμη γι' αυτό που θα κάνω τώρα.
  • Τι; ...
  • Έλα, έλα, αυτό ήταν. Σε λίγο θα έχει περάσει. Πω πω, έπρεπε να φέρω κουβά πρώτα.
  • Αααγκχχχ!!!
  • Χάλια το πάτωμα.
  • Τι-μου-έ-κα-νες
  • Κάτι πολύ συνηθισμένο στην παρέα μου. Φρόντισα να ξεμεθύσεις στο πι και φι.
  • Θα-σε αααργκχχ...
  • Έλα, εντάξει. Καλά πίνουμε, αλλά μετά ας προσέχουμε το συκώτι μας, ε; Θα καθαρίσω εδώ, εσύ ξάπλωσε λίγο, και μετά θα σου φτιάξω ένα ρόφημα και έχουμε να μιλήσουμε.
  • Άντον;
  • Ναι.
  • Ποτέ. Ξανά.
  • Τα 'παμε κι άλλοι.